آخ که چه ساده میگذری رو قلب من پا میذاری

وقتی میگی میخوام برم غم روی غمهام میذاری

یه روز میگی خسته شدی یه روز میگی دوسم داری

یه روز توو اوج بی کسی میریو تنهام میذاری

از تو مینویسه یه عاشق بی بهونه

اشک سردش میریزه روی گونه

نیستی ببینی ستاره ی من آسمون دلو گم کرده دوباره

بخت سیاهش دلو میسوزونه،طفلی دل من که بیگناهه

امشب دوباره این دل تنگم دیوونه میشه از غصه ی رفتن

خاطراتو برام میاره ابر خزون روی گونه ی سردم

بازیچه ی دست تو بود این دل صاف و صادقم

تو که دم از غم میزنی نمی دونی که عاشقم

یه روز میگی خسته شدم یه روز میگی میخوام برم

بیا بمون توو لحظه هام دردتو با جون میخرم

اون نگات همینه،قصه ی عشقمو

قصه ی رهایی از تموم غصه ها

غمگینی و تلخی جاده ها که جدا شدیم از هم ما

بی تو تهی شده لحظه لحظه های من

رفتی تو پر کشیده شادی از چشمای من

وای که چه خسته و دور تنهای تنها شدم

ای وای...ای خدا...

تموم شد دیگه حرفی واسه ما نمونده

به جز ناله ساز چیزی نمونده

حالا من تنها شبا با رویای تو میخوابم

ولی وقتی تو نیستی پیشم

دل من از تو چی مونده؟

عکس و یه ربان تیره

نمیدونستم که عشقم یه روزی از اینجا میره

دوتا شمع نیمه سوز و

عطر تو هنوز می پیچه

به خدا تمومه غمها

پیش غصه ی تو هیچه

دل تنهای منم سر مزارته هنوز

انگاری تو زنده ای...

اون میمره هر شب و روز

وقت پر کشیدنه!

دل منم دیوونه شد...

میخوام حالا بگم از روز اولی که

من اونو دیدم تنها توی بستری که

مرگ از همه سمت اونو احاطه کرده

وای خدا دستاش چقدر سرده

میدونستم این لحظه ی آخره

اون دقایق هنوز واسه من مبهمه

یاد تو میگذره از توو ذهنم

من شاعرشدم... و

موضوع شعرم تو شدی

هیچوقت فکر نمیکردم

بعد تو من هیچ وقت نمی خندم

اینو توو ذهنت تجسم بکن

بدون تبسم نمیاد پیشم...هیچ وقت دیگه

هر روز غصه هام بیشتر میشه

من و تو توی جاده باریک

میرفتیم و شبای تاریک

قدم زنان دستات توو دستم بود

ولی الان تنها نشستم...

دل تنهای منم سر مزارته هنوز

انگاری تو زنده ای اون میمیره هر شب و روز

بعد پر کشیدنت دل منم دیوونه شد

قصری که ساخته بودم برای تو ویرونه شد...

ای خدای مهربون...

دلم گرفته ه ه ه ه ه ه

با تو شعرام همگی رنگ بهاره

با تو هیچ چیزی دلم کم نمیاره

وقتی نیستی همه چی تیره و تاره

کاش ببخشی تو خطاهامو دوباره

ای خدای مهربون دلم گرفته

از این ابر نیمه جون دلم گرفته

از زمین و آسمون دلم گرفته

آخه اشکامو ببین دلم گرفته

تو خطاهامو نبین

دلم گرفته

تو ببخش....فقط همین

دلم گرفته...

توی لحظه های من ، تو شیرین ترینی

تو بزرگی،اولین و آخرینی

تقویم پر بلای من خالیه از فصل بهار

ندیده اشکای منو چشمای کور روزگار

پشت در رسیدنم به انتهای بی کسی

زخم زبون نزن،،،خدا پس کی به دادم میرسی؟

زانو بغل گرفتمو حلقه زده اشک توو چشام

خونه خراب کرده منو این سرنوشت بی مرام

راهی نمونده که برم از غصه ها سمت فرار

گرفته دستای منو دستای سرد انتقام

هرکی اومد زخمی نوشت توو دفتر خاطره هام

آغاز من تموم شد و مردن نشسته زیر پام

قصه برو آخر خط پاتو بذار رو نقطه چین

نفرین من به بختمو ماه و ستاره و زمین

زبانم را نمی فهمی نگاهم را نمی بینی

ز اشکم بی خبر ماندی و آهم را نمی بینی

سخن ها خفته بر چشمم نگاهم صد زبان دارد

سیه چشمان مگر طرز نگاهم را نمی بینی

گناهم چیست جز عشقت دوری از من چه میکوشی؟

مگر ای ماه چشم بی گناهم را نمیبینی

سیه مژگان من، روی سپیدم را نگاهی کن

سپید اندام من،روز سیاهم را نمی بینی

ولی شادم دل مرگ آشیانم را نمی جویی

پشیمانم نگاه عذر خواهم را نمیبینی

دل بی تاب من با دیدنت آرام میگیرد

اگر دوری ز آغوشم نگاهم کام میگیرد

مرا گر مست میخواهی نگاهت را مگیر از من

که دل از ساقی چشمان مستت جام میگیرد