برای روز میلاد تن من

نمیخوام پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی

برایم جام سرمستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو

به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن

بگوبا من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان

تویی آغاز روز بودن من

نذار پایان این احساس شیرین

بشه بی تو غم فرسودن من

نمیخوام از گلای سرخ و آبی

برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزش های ایثار محبت

به پایم اشک خوشحالی بباری

بذار از داغی دستای تنها

بگیره حرم گرما بستر من

بذار با تو بسوزه جسم خستم

ببینی آتش و خاکستر من

تو ای تنها نیاز زنده موندن

بکش دست نوازش برسر من

به تن کن پیرهنی رنگ محبت

اگه خواستی بیایی دیدن من

تو عاشق پیشه ای ،همیشه ای ، محشر به پا کن

منو عاشق ترین آواره ی عالم صدا کن

من از قلبت سراغ قبله ی عشقو گرفتم

تو اینجا تا ابد از عشق مردن را بنا کن

نه از آشنایان وفا دیده ام نه در باده نوشان صفا دیده ام

ز نامردمی ها نرنجد دلم که از چشم خود هم خطا دیده ام

به خاکستر دل نگیرد شراب، من از برگ چشمی بلا دیده ام

وفای تو را نازم ای اشک غم ، که در دیده عمری تو را دیده ام

هر چه که بود بیهوده بود رنگی نداشت

دفتر عمر ورق میخورد آهنگی نداشت

لکن در آن سکوت گران کسی رسید

کسی که جان به جان خسته ام دمید

هر چه بد بود از یادم رفت

یه معشوقه میخواستم واسه ی خونه ی قلبم

که دنیامو بسازه توی ویرونه ی قلبم

یه معشوقه میخواستم که از یاس تو باغچه

واسم آینه بسازه بذاره روی طاقچه

میخواستم تو بگی دریا قشنگه،آی بگی صحرا قشنگه،آی بگی فردا قشنگه

میخواستم که بشی دار و ندارم بشی آفتاب بهارم ، بدونم دنیارو دارم

تو رو از تن خورشید،تورو از گل و شبنم

گرفتم که تو باشی برام هم دل و همدم

شدم عاشقت اما ندونستی...

چی میخوام،چی آرزومه ندونستی...ندونستی...

دیگه حرفی نمونده ،نتونستی...

که بشی عشق یه عاشق نتونستی...نتونستی...

من هنوزم که هنوزه ،پات میشینم تا همیشه

میخونم قصه سنگی که شکسته قلب شیشه

خوندم از دلی گسسته،با پر و بال شکسته

خوندم از نامهربونیت،عمریه شدم یه خسته

چقدر زود میره از یاد،عشق و مهربونیهامون

میره از خاطره هامون ،خنده و محبت آسون

چقدر حقیر و پستیم اما دنیای غروریم

ما باید با هم بمونیم اما عمریه که دوریم

زنده ایم اما نمیشه که بگیم زندگی کردیم

غوطه خوردیم تو حقارت،یه دفعه بزرگی کردیم؟؟؟

ای آنکه به جز تو هوایی به سرم نیست

کسی در نظرم نیست

جز یاد عزیزت کسی همسفرم نیست

مرا یار دگر نیست

عطر تو و احساس تو را کسی نفهمید

دلت از همه رنجید از عالم و آدم

همه جا رنگ و خیالی دلت از همه رنجید

من مثل تو از دست همه رنج کشیدم به جز غصه ندیدم

یه جرعه وفا از لب دریا طلبیدم

لب تشنه دویدم

عاشقم من عاشق تو...

ای تو تنها خوب دنیا با تو دارم گفتنی ها

اگر که ما آزادیم پس چرا از هم جدا؟

پس چرا فاصله و یه همصدای بی صدا

نداشتنت چه دردیه؟بودن تو دلیل منه

تن تو یه خوابه، دوباره کوچه هاتو دیدم،سرابه

ای عشق من ،ای راه...

واسه دوباره دیدنت داشتن تو، بوییدنت

از همه دنیا میگذرم تا با تو باشم

ترانه ی ابری من

لایق چشمای تو نیس

دوباره قاب پنجره

بارون و کوچه های خیس

دوباره تو که میری و

باز منو تنها میذاری

منو میون بودن و

نبودنت جا میذاری

دوباره من که میمونم

تنها با خاطرات تو

تو میری و دوباره من

میشم به جاده مات تو

چشای بارونی من

نگاه دریایی تو

دوباره کوچ خنده هام

تو شب لالایی تو

منو غروب چشم تو

توی خزون باورم

تویی که پیچیده صدات

تو نفسای آخرم

دوباره قصه وداع

دوباره من، دوباره آه

چله نشین تو شده

دلم تو این شب سیاه

نگاه کن من چه بی پروا چه بی پروا به مرز قصه های کهنه میتازم

نگاه کن با چه سختی توو این سرما برای عشق یه فصل تازه میسازم

یه فصل پاک یه فصل امن و بی وحشت برای تو که یه گلبرگ زود رنجی

یه فصل گرم و راحت زیر پوست من برای تو که با ارزشترین گنجی

نگاه کن من به عشق تو چه لیلا وار تن یخ بسته ی پروازو میبوسم

بیا گرم کن منو با سرخی رگهات من اون رگ های پرآوازو میبوسم

تو رو میبوسم ای پاکیزه ی عریان،تورو پاکیزه ، ای مخمل قرآن

طلوع کن من حرارت از تو میگیرم ظهورکن من شهامت از تو میگیرم

بیا هیچ کس مثل منو تو عاشق نیست مثل ما عاشق و همسایه و همدم

بیا از شیشه ی سخت و بلند عشق مثل ارابه ی نور رد بشیم با هم

نگاه کن من چه شبنم وار چه شبنم وار به استقبال دستهای خزون میرم

هراسم نیست از این سرمای ویرانگر برای تو من عاشقانه میمیرم

ما دو تا ماهی بودیم توی دریای کبود

خالی ازاشکای شور از غم بود و نبود

پولکامون رنگارنگ روزامون خوب و قشنگ

آسمونمون یکی خونمون یه قلوه سنگ

خندمون موجارو تا ابرا میبرد

وقتی دلگیر بودم اون غصه میخورد

تورای ماهیگیرا ماهی میشد

عاشقی توو دریا تنها نمیشد

خوابمون مثل صدف پر از مروارید نور

پر شد این قصه ی ما توی دریاهای دور

همیشه تک میزدیم به حبابای درشت

تا که مرغ ماهی خوار اومد جفتمو کشت

دلش آتیش بگیره دل اون خونه خراب

دیگه نوبت منه سایه اش افتاده رو آب

بعد ما نوبت جفتای دیگس

روز مرگ زشت دلهای دیگس

ای خدا کاری نکن یادش بره

که یه ماهی این پایین منتظره

نمیخوام تنها باشم ماهی دریا باشم

دوست دارم که بعد از این توی قصه ها باشم

یعنی میشه برگردی دوباره دوسم داشته باشی

یه شانس دیگه بهم بدی

اینو بدون که تو رو خیلی دوست دارم

نتونستم...فراموشت نکردم

به دلم نتونستم اینو بفهمونم

بدون تو نتونستم زندگی کنم

گفته بودم بدون تو میشه

اما نشد

نتونستم ...نتونستم فراموشت کنم

به خاطر دل بمون

آتیش جدایی سوزوند تنمو

فهمیدم که تو هم هستی

تو من بودی و من،تو

بدون تو هیچ شبی به سحر نمیرسه

کنار سیب و رازقی نشسته عطر عاشقی

من از تبار خستگی بی خبر از دلبستگی

عاشقم ...

ابر شدم صدا شدی،شاه شدم گدا شدی

شعر شدم قلم شدی،عشق شدم تو غم شدی

لیلای من،دریای من آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو گم شده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو ،گم گشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر در کوچه هایت در به در

مست و پریشون و خراب،هر آرزو نقش برآب

شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت

کنار هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای

من از تبار سادگی بی خبر از دلدادگی

عاشقم ...

ماه شدم ابر شدی،اشک شدم صبر شدی

برف شدم آب شدی ،قصه شدم خواب شدی

هیچ کس در دل تاریکی شب با چراغی به سراغم نرسید

هیچ کس موقع پژمردن فصل با گلی تازه به باغم نرسید

هیچ کس...هیچ کس...

هیچ کس بازو به بازویم نداده ای روزگار

گل پریشان شد زمستان شد بهار

از جوانی نیست چیزی یادگار

هیچ کس این روزها هم درد وهم رازم نشد

آگاه از دل منو دلسردی سازم نشد

باد زیر بال پروازم نشد

هیچ کس...هیچ کس...

آه اگر روزی نگاه تو مونس چشمان من باشد

قلعه ی سنگین تنهایی چار دیوارش زهم پاشد

آه اگر دوستان خوب تو حامی دستان من باشد

قلعه ی سنگین تنهایی چار دیوارش زهم پاشد

قلعه ی تنهایی ما را دیو در بندان خود کرده

خون چکد از ناخن این دیوار، جان به لبهای من آورده

آه اگر روزی صدای تو گوشه ی آواز من باشد

قلعه ی سنگین تنهایی چار دیوارش زهم پاشد

آه اگر دیروز برگردد لحظه ای امروز من باشد

قلعه ی سنگین تنهایی چار دیوارش زهم پاشد

دارم اون روزو میبینم

چقدر آینده نزدیکه

تو برگشتی کنار من

تو روزایی که تاریکه

دارم اون روز و میبینم

که از رفتن پشیمونی

من از دوری تو مردم

از این مردن چی میدونی

دارم میبینمت وقتی

یه دریا اشک میریزی

بهارم باشه دیره دیر

واسه این برگ پاییزی

واسه این عشق کم بودی

تو با این عشق بد کردی

گذشته بر نمی گرده

نمیخوام دیگه برگردی

دارم اون روزو میبینم

چقدر آینده نزدیکه

تو برگشتی ولی دنیام

هنوزم سرد و تاریکه

قبل از ازدواج وزن ایده آل با چهره ای بشاش بعد از ازدواج چاق،افسرده و منزوی.نتیجه گیری اخلاقی:آمادگی بدن در مقابله با روزهای سخت.

قبل از ازدواج ایستادن در صف سینما و استخربعد از ازدواج ایستادن در صف شیرو گوشت.نتیجه گیری اخلاقی:آموزش ایستادگی.

قبل از ازدواج تعطیلات رفتن به دیزین و اسکی،بعد از ازدواج در تعطیلات شستشوی خانه و لباس،نتیجه گیری اخلاقی:پر شدن اوقات فاغت.

قبل از ازدواج نوشتن کتاب شعر و رمان،بعد از ازدواج نوشتن داستان پرنده در قفس،نتیجه گیری اخلاقی:شهرت باد آورده.

قبل از ازدواج صحبت تلفنی بی محاسبه زمان بعد از ازدواج اتهام به پرحرفی حتی برای ده دقیقه،نتیجه گیری اخلاقی:حفظ عضلات صورت.

قبل از ازدواج رفتن به سفرهای هفتگی بعد از ازدواج در حسرت رفتن به پارک سر کوچه،نتیجه گیری اخلاقی:در امنیت کامل به سر بردن.

قبل از ازدواج خوابیدن تا لنگ ظهر بعد از ازدواج بیدار شدن زودتر از خورشید، نتیجه گیری اخلاقی:سحر خیز شدن.

قبل از ازدواج رفتن به سفر بی اجازه بعد از ازدواج رفتن به حیاط با اجازه ، نتیجه گیری اخلاقی:کسب اعتبار.

قبل از ازدواج خوردن بهترین غذاها بی منت بعد از ازدواج خوردن غذاهای سوخته با منت ، نتیجه گیری اخلاقی:تقویت معده.

قبل از ازدواج استرات مطلق بی جر و بحث بعد از ازدواج کار کردن در شرایط سخت،نتیجه گیری اخلاقی:ورزیده شدن.

قبل از ازدواج آموزش گیتار و سنتور و ... بعد از ازدواج آموزش بچه داری و شستن ظرف،نتیجه گیری اخلاقی:همدردی با خانم ها.

قبل از ازدواج گرفتن پول تو جیبی از بابا بعد از ازدواج دادن کل حقوق به خانم ،نتیجه گیری اخلاقی:مستقل شدن.

برای آنکه زندگی زناشویی از شادی و نشاط لازم برخوردار باشد،زن در برابر شوهر باید اصولی را رعایت کند.

همانطور که زن در قبال شوهر وظایفی دارد شوهر نیز در برابر زن باید اصولی را رعایت کند تا زندگی مشترک آنان از نشاط و وقت خوش برخوردار باشد.

در کدوم گلستون میشه تورو دید؟

از کدوم مسافر حالتو پرسید؟

رفتمو رفتم تا به شهر گل رسیدم

گشتمو گشتم مثل تو گلی ندیدم

گل ابریشمی من ...

با کدوم ترانه میشه سرودت؟

کدوم زمستون داره بازی سکوت

بذار تا من ببارم رو دامن تو

تا که بهارون بشه پیراهن تو

گل ابریشمی من ...

مستمو مستم تا که هستم از تو هستم

هستمو هستم با بوی تن تو مستم

گل ابریشمی من ...

گل دوست داشتنی من

زنده کردی عشقمو در من

گل ابریشمی من ...

بگو که گل نفرستد کسی به خانه ی من

که عطر یاد تو پر کرده آشیانه من

تو چلچراغ سعادت فروز بخت منی

به جای ماه تو پرتو افشان به خانه ی من

عزیزم...عزیزم...

به شوق روی تو من زنده ام خدا داند

برای زیستن اینک تویی بهانه ی من

تمام دلخوشیم اینه که دل با تو رفیقه

بزن بارون بزن خیسم کن

آبم کن... ترم کن...

کمک کن تازه بارون من غریبم پرپرم کن

بزن آتیش به جونم شعله کن خاکسترم کن

بذار سر روی شونم سایتو تاج سرم کن

دستم بگیر دستم را تو بگیر

التماس دستم را بپذیر

درمان من باش پیش از آنکه بمیرم

آوازی باش پرواز اگر نیستی

همدردی باش هم راز اگر نیستی

آغازی باش تا پایان نپذیرم

گلدانی باش گلزار اگر نیستی

دلبندی باش دلدار اگر نیستی

سبزینه باش با فصل بد و پیرم

از بوی تو چون پیراهن تو

آغشته شد جانم با تن تو

آغوشی باش تا بوی تو بگیرم

لبخندی باش در روز و شب من

در هم شکست از گریه لب من

بارانی باش بر این تشنه کویرم

آهنگی باش در این خانه بپیچ

پژواکی باش از بگذشته که هیچ

آهنگی نیست در نایی که اسیرم

شبم از نیمه گذشته

نمیتونم که بخوابم

خیس شده عکست از اشکام

لای برگای کتابم

رو تن دلم نشسته

ترک یه درد تازه

داره درد دوریت از من

خود مجنونو میسازه

من هنوزم نمیدونم

با کدوم بهونه رفتی

مگه مرده بودم اون روز

که تو بی ترانه رفتی

با کدوم حادثه شوم

با کدوم موج با کدوم باد

اسمم از یاد تو رفت و

دلم از چشم تو افتاد

حالا من موندم و عکست

لای برگای کتابم

منو بغض رفتن تو

که نمیذاره بخوابم

نه یه راهی نه نشونی

نه یه جای پا رو ساحل

از تو هیچ ردی نمونده

به جز عشقی گوشه دل

دل من مونده تو مشت

شب بارونی چشماش

خدایا هر جای دنیاست

تو خودت مواظبش باش

به دست ظلمتم نسپار که من بی عشق میمیرم

در این شبهای بی فانوس سرا پا غرق تقصیرم

رهایی آرزوی من از این دنیای وا نفساس

از این شبهای تکراری از این روزای بی احساس

دل آزرده ترین شعرم در انکار شب باور

سکوم مثل یک نعره س در این ثانیه آخر

برای آخرین شعرم نت احساسو بردار

برای آخرین لحظه منو به آیینه ها نسپار

از این تکرار بی پایان چقد خسته چه دلگیرم

به دست ظلمتم نسپار که من بی عشق میمیرم

روزهای بهانه و تشویش روزگار ترانه و اندوه

روزهای بلند و بی فرجام،از فغان نگفته هایم بود

روزگار سکوت و تنهایی پی هم انس خویشتن گشتن

سال خوردن به کوچه های غریبه،تیغ افسوس برتر آوردم

من از این خسته ام که میبینم تیرگی هست و شب چراغی نیست

پشت دیوارهای تو در تو هیچ سبزینه ای ز باغی نیست

روزهای دروغ و سرد رنگی، پوچ و خالی ز دل سپردنها

روزگار پلید و دژخیمی بر سر دار یار بردنها

روزگار هلاک بلبل ها ،جغدها را به شاخه ها دیدن

روزگاری که نیست دیگر هیچ،در کت مردها پلنگ دیدن

بی خبر گذشتم از تو

در تب وتاب گریزم

خدا همراه تو باشه

اشکی نیست برات بریزم

پیش رو سردی جاده

منو شبراهه ی تکرار

خیلی وقته ریخته رو من

تو سنگینی آوار

از خودم بیزارم اما

چاره ای برام نمونده

دلک صادق وساده م

دیگه اینجاشو نخونده

کسی نیست ازم بپرسه

عاقبت با تو چه کردم؟

همصدای خاطراتم

خودمم با تن سردم

تو اتاق بی تو بودن

همنشینم شده آواز

تو خیال بازگشتم

دل سپرده ام به اعجاز

این گلایه مال من نیست

این ترانه ی شکسته

خنجر نفرینی توست

که تو سینه ام نشسته

یه نفر نشسته منتظر که باز بیای سراغش

دستاش رو به خداست از توو قلب پنجره اتاقش

تنها هم صداشم عمری پاک و معصوم

میگه جرم من عشقه تا ابد محکومه محکوم

عاشقونه من مینویسم برات همه کسم

اشک من تو چشام میگه من به تو نمیرسم

میگفت افتاد به برگ خشک گلدون که نگاش توو نگاه منه

میگه منم مثل تو عاشق بودم ولی این عاقبت و انتهای منه

نمیدونم این سکوت امشب از من عاشق چی میخواد

هرجا میرم مثل سایه پا به پا دنبالم میاد

حالا با یاد عطر تنت زنده میشم،میمیرم

سراغتو من امشب از این باد سرد میگیرم

میگم ای کاش برام بوی عطر موهاتو بیاره

کی میشه تنهایی در من بمیره

حس زندگی تو وجودم یه بار دیگه جون بگیره

هی میگم به خودم شاید حق قلب من همینه

که مثل اون برگ خشک تو گلدون با لب تشنه بشینه

بی خبر رفت و دگر از او نیامد نامه ای نه،کلامی نه،پیامی نه

هفت شهر عشق را گشتم به دنبالش ندیدمش به کوچه ای به بامی نه

تا که غربت ، یار من در بر گرفت ، دل بهانه های خود از سر گرفت

گرمی خورشید هم آخر گرفت

کلبه ام خاموش شد آتشم افسرد غنچه های بوسه ام برعکس او پژمرد

باد یاد عاشقان را برد

سالها رفتند و من دیگر ندیدم سروری نه، قراری نه،بهاری نه

هفت شهر عشق گشتم به دنبالش از آن همه گذشته یادگاری...نه

روز سبزی بود آن روزی که فهمیدم تو را

با دو چشم تازه ام،آن روز میدیدم تو را

از گمانم تا خیالت،فاصله بسیار بود

از همان اول دلم از عشق تو بیمار بود

سینه ات پر بود از غوغای رویایی نهان

بر دلم آواز میخواندی ،که بر پیشم بمان

مست بودم از شراب آن دو چشم مست تو

هست میدادم برای لحظه ای در دست تو

روزهابا یاد تو شب میشدند

خنده ها با رفتنت تب میشدند

از تو و از چشم تو کم می شدم

با فراغت مونس غم می شدم

کاش میشد تا فراموشت کنم

آتشی سرکش که خاموشت کنم

حال میبینی چه آمد بر سرم؟

از وجودم نیست جز خاکسترم

امشب دل ستاره

از آسمون گرفته

شکسته بغض ابرا

بازم بارون گرفته

نگاه سرد خورشید

تو دست شب اسیره

سحر تو انتظارش

غروب میشه میمیره

امشب هوای خونه

هوای عاشقی نیست

آغوش سبز گلدون

تن پوش رازقی نیست

تو رفتی و دل من

شد آشیونه غم

به روی ماه آینه

نشسته گرد ماتم

تو خاطرات دفتر

اسم تو رو ندیدم

روزای بی کسیمو

خاکستری کشیدم

بی من کجای دنیا

با گریه رهسپاری؟

منو نمیشناسی و

دیگه دوسم نداری

تو رفتی و به یادت

تا عمر دارم میسوزم

چشمای بی قرارو

خیره به در میدوزم

نیستی ببینی بی تو

چه جوره حال و روزم

گفتی نمیای اما

منتظرم هنوزم

سلام به همه دوستای گل خودم که به وبلاگم سر میزنن و تنهام نمیذارن و با نظراشون حسابی شرمندم میکنن

اول باید بگم جاتون خیلی خالی مسافرت خوش گذشت ولی...

ولی ای کاش هیچوقت راهمون به سمت نوشهر نمی افتاد از دیشب تا حالا دارم میمیرم از غصه و دلتنگی خاطره هام باز یادم افتاده دارم دق مرگ میشم من امروز ظهر رسیدم دیشب هم اول جاده چالوس کنار چشمه سینوا که یه استراحتگاه به اسم شبهای پاییز بود چادر زدیم و خوابیدیم.جاده چالوس واقعا یه عالم دیگه داره من عاشق این جاده هستم.

چه برنامه هایی که منو عشقم داشتیم واسه خودمون من همه جاهایی رو که میخواستیم با عشقم برم و رفتم اما تنها... چه فایده

خدایا جگرم داره میسوزه ، یعنی اونم یاد من هست؟خدااااااااااااااااااااااااا

چرا من چرا من باید درد دوری رو بکشم چرا غم وغصه مال من

این چه دنیاییه؟خوش به حال اون دختر و پسرایی که عاشق هم بودن و به هم رسیدن از خدا میخوام همیشه خوشبخت باشن و هیچ دلخوری توو زندگیشون نیفته که شرمنده هم بشن و مادر و پدرشون عشقشونو بکوبن تو سرشونو بگن این بود عشقت؟

خدایا ازت میخوام زندگی رو به سمت خوشیها پیش ببری درسته من به آرزوم و خواستم نرسیدم اما شاید صلاح خودت اینه ناشکری نمیکنم شاید لیاقت نداشتم قابل نبودم.ولی حداقل کمکم کن صبرم بده نذار بیشتر از این داغون بشم مگه چقدر عمر میکنم ؟ حتی الانم راضی ام به مرگ . چون دلخوشی ندارم نمیخوام زندگی کنم . من به آرزوم نرسیدم ولی مواظب عشقم باش میخوام فکر نکنه که من از دلزدگی ولش کردم کاری کن بدونه من عاشقش بودم.هنوزم با یادش از خواب بیدار میشم و با فکرش میخوابم یه لحظه اجازه ندادم یادش از ذهنم بره بیرون . بعد از اون دلمو به کسی نسپردم .حیف که نتونستم یه جوری با خبرش کنم که به خاطرش وبلاگ درست کردم عشقش رو نه فقط الان بلکه تا صدسال دیگه هم زنده نگه میدارم بهش گفته بودم که به غیر از تو با هیچکس ازدواج نمیکنم و دارم به قولم وفا میکنم.

ولی... ولی اون اگه نتونست تنها بمونه ازدواج کنه من براش آرزوی خوشبختی میکنم.خدایا خودت مراقب عشقم بمون...

به خدا دوستت دارم

معذرت میخوام دوستای خوبم زیادی درد دل کردم

من عکس گرفتم از دریا و جاده چالوس و جاهای خوب براتون میذارم.

برام دعا کنید

یعنی هنوز به یادمه یا

اشتباهت رو میبخشم

پیش چشمات برمیگردم

چه شبایی که به یادت

تا سحر گریه نکردم

میمونم کنار چشمات

توو بهشتی که تو ساختی

دستامو می دم به دستات

توی آسونی و سختی

از تو دور نمیشه باشم

از تو و نگات،عزیزم

قلب من لبریز از توست

دنیامو به پات میریزم

روی برگ گل نوشتم

اسمتو به یادگاری

گذاشتم تو دفتر عشق

تا نگی دوسم نداری

میخونم با تو همیشه

میخوام که دنیام تو باشی

کنج قلبم،توی شعرام

به رویاهام تو باشی

منم اشتباه میکردم

اگر از تو دل بریدم

اگه التماسو توی

چشم عاشقت ندیدم

جدا موندم از تو،اما

میدونستم تا ابد نیست

هیچ کس جز تو ، تو دنیا

راه قلبم رو بلد نیست

بی تو فهمیدم که باید

قدر عشقت رو بدونم

توی آسمون چشمات

همه حرفاتو بخونم